Je kapoen, Melissa

 Ik kijk vandaag terug en zie een weg met hobbels, twijfels en omwegen. 

Maar ik zie ook groei in taal, in zelfvertrouwen en in mildheid naar mezelf. 

Allerliefste lezer, 

Halverwege september 2023 startte ik aan een avontuur waarvan ik niet wist of ik het einde zou halen. En waarvan ik niet wist hoe de komende jaren eruit zouden zien. Ik wist niet wat er op me af zou komen, maar ik wist wel dat ik de juiste weg had genomen. Ik liet alles wat ik kende achter en vertrok met mijn boekentas richting Vorselaar. Met goesting, ja. Maar ook met knikkende knieën.

Een van de eerste opdrachten die we kregen, bij Nederlands, was het bijhouden van een blog. We zouden schrijven over cultuur, (jeugd)boeken en onderwijsactualiteit. De ervaringen en reflecties deelden we met elkaar in de vorm van een zelfgemaakte blogpagina. Ik vond het idee heel fijn. Woorden zijn mijn ding, of dat dacht ik toch. Wat ik toen nog niet besefte, was hoe confronterend die opdracht zou worden. Hoe hard schrijven ook een leerproces is. Leren kladden en krabben en ook anders leren kijken naar woorden. Kan ik dit wel? 

Over vijf semesters heen schreef ik 53 blogposts. Drieënvijftig keer moest ik mijn gedachten ordenen, woorden zoeken, zinnen herlezen, schrappen en opnieuw beginnen. Drieënvijftig keer botste ik op mijn eigen onzekerheid. Mijn vooropleiding voelde vaak als een last. Taalbeschouwing en grammatica kwamen in mijn vooropleiding te weinig aan bod. Begrippen die anderen zonder problemen hanteerden, moest ik vanaf nul heropbouwen. Dat kostte tijd en energie en soms ook tranen. Er waren avonden waarop ik me afvroeg waar ik mee bezig was. 

Toch bleef ik schrijven. Misschien net daarom. Wanneer ik zou stoppen zou ik mezelf gelijk geven in mijn twijfel. Elk examen, taak en ander schrijfsel werd een kleine overwinning. Niet omdat ze perfect waren, maar omdat ik ze schreef. Ik kon vaker trots zijn op wat ik deed. Dit geloof in mezelf zorgde er ook voor dat mijn schrijven veranderde. Ik paste mijn zin niet langer aan wanneer ik onzeker was over een vervoeging. Ik durfde twijfelen, leerde elke dag bij en werd stilaan zelfzekerder.

Ik weet niet wat ik écht wil doen. Geen nood, dit is geen nieuw thema in mijn leven. (been there, done that) Ik weet dus ook nog niet hoe mijn toekomst als leerkracht Nederlands eruit zal zien. Ik zal waarschijnlijk nooit de leerkracht zijn die geniet van grammaticalessen. Gelukkig ken ik heel wat medestudenten die hier heel blij van worden. Ik geloof dat ik mijn plek wel zal vinden. Misschien in de taalondersteuning van leerlingen of bij jongeren die denken dat lezen, expressie, poëzie en toneel niets voor hen is. Ik geloof dat taal heel wat ingangspoorten kent en dat je daarvoor niet altijd perfecte regels nodig hebt, maar wel aandacht en nabijheid. In deze zaken ben ik dan weer sterk, hoera! 

Of ik cultureel gegroeid ben? Dat vind ik een moeilijke vraag. Cultuur was al sterk aanwezig in mijn leven en dat zal ook zo blijven. Toch heb ik mezelf de voorbije schooljaren bewust uitgedaagd. Zo beleefde ik op 31/12/2024 mijn eerste opera. Ook volgde ik een aantal auteurslezingen en las ik jeugdboeken die ik anders zeker niet had gelezen. Deze ervaringen hebben mijn blik absoluut verruimd. Cultuur moet niet altijd comfortabel zijn om waardevol te zijn. Ook de verschillende blikken van mijn medestudenten op eenzelfde voorstelling blijf ik erg interessant vinden. We nemen allemaal iets anders mee vanuit deze culturele giften. Mooi, toch? 

Deze mensen wil ik dan ook graag vernoemen. Dankjewel medestudenten Nederlands. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje, al zag dat er voor iedereen anders uit. In kleine 'check in'-gesprekken op de gang, gedeelde vermoeidheid, maar steeds vanuit wederzijds begrip vond ik de afgelopen jaren heel veel kracht. De trein reed verder en soms zagen we hem, maar soms ook helemaal niet. En dat besef was misschien voor mij het meest geruststellende van allemaal: we stonden samen naar die trein te kijken. 

Ik sluit mijn nieuwjaarsbrief hier af en blik terug op een weg met hobbels, twijfels en omwegen, maar zie ook groei in taal, in zelfvertrouwen en in mildheid naar mezelf. 

Je kapoen, 

Melissa Visser

1 januari 2026, Zoersel