Nocturne parade

                                                                                    Ze zei niets, maar haar présence zei alles. 

De zomervakantie bracht tijd voor familie en vrienden. Dit was heel erg nodig na een zwaar academiejaar. We werden uitgenodigd om mee te gaan naar een voorstelling van Zomer Van Antwerpen. Zonder te weten wat de voorstelling inhield, namen we deze uitnodiging aan. Op een mooie middag in augustus lieten we ons meevoeren op de wind. 

Zomer Van Antwerpen wil met een breed cultureel buffet van film, toneel, circus en muziek de zomermaanden aankleden. De organisatie zet in op veiligheid en inclusie voor elke bezoeker. Ze richten zich op de kunstliefhebber of de nieuwsgierige voorbijganger. De evenementen kunnen op elk moment van de dag doorgaan. 

Nocturne Parade is het werk van Compagnie Non Nova en performancekunstenares Phia Ménard. Deze voorstelling ging door in het Atheneum van Antwerpen. Het was de eerste keer dat ik deze school vanbinnen zag. Houten trappen, grote schilderijen en prachtige lusters brengen de klassieke gangen en ruimtes tot leven. We werden verwacht in de grote zaal. Bij binnenkomst werden we overvallen door een warmte. Zaal Athena kon de warmte van deze hittegolf duidelijk niet kwijt. Nooit hadden we kunnen vermoeden welke verkoeling er op komst was. 

In het midden van deze grote zaal hing een zwarte kubus van toneeldoeken. De doeken werden geopend en we werden door een dame in een klassiek pak naar een halfronde tribune begeleid. Aan de overkant zagen we exact dezelfde tribune. De tribune stond rond de dansvloer die omsingeld werd met grote ventilatoren. Toen de lichten doofden, hoorden we gezoem en voelden we wind. Een heer en dame liepen rondom de dansvloer met grote vlaggen. De dame zei niets, maar haar présence zei alles. 

Uit het niets verscheen er een plastic prop op de dansvloer. Deze folie ontplooide in no-time tot een gedaante die ondersteund werd door de dame. Na een tijdje danste deze gedaante zelfstandig sierlijk in het rond. Ik was echt in de war. Hoe kon deze folie zo ongezien verschijnen én ontpoppen tot een elegante danseres? Nadat ik mijn technisch onderzoek van de dansvloer in mijn hoofd kon afronden, gaf ik me over aan de magie van de voorstelling. Er bleven steeds nieuwe personages verschijnen in dit verhaal. Het is zo moeilijk om te omschrijven wat we zagen. De personages kwamen tot leven in een cirkel van wind. Wanneer de wind zou stoppen, zou er niets meer overblijven dan een hoopje plastic folie. 

Na de voorstelling trokken we de stad in om wat na te praten over deze beleving. We waren allemaal onder de indruk, maar hadden toch een heel persoonlijke ervaring. De ene scène was zacht en feeëriek, de andere eerder hard en overprikkelend. Ik zag dat laatste echt als een verwijzing naar de ratrace waarin we vandaag vaak leven, terwijl mijn vrouw een compleet andere interpretatie maakte bij deze chaos. Op een gegeven moment maakte het tafereel me ook emotioneel. De vrouw in het maatpak nam het vechtend kind in de armen en terwijl de lucht uit het kind liep, legde ze het neer. Dat kind voelde zo echt aan, ongelooflijk. 

Wist je dat Zomer van Antwerpen het langst durende festival van Europa is? 

Bronnen: 

https://www.youtube.com/watch?v=D8-78Gul4TY#:~:text=Nocturne%20(Parade)%20%2D%20Compagnie%20Non,verbeelding%20nog%20de%20weg%20wijst.