‘Veiligheid en kwaliteit komen in gedrang’: leerlingen in zorgopleiding niet klaar voor arbeidsmarkt, zegt driekwart van de leerkrachten

Ik maak me zorgen over de zorg... 

(Cartoon | Lectrr, n.d.)

BEFEZO, de beroepsfederatie voor zorgkundigen, trekt aan de alarmbel na een bevraging van de vierhonderd leerkrachten die les geven aan toekomstige zorgkundigen in het secundair onderwijs. 70 procent van deze leerkrachten geven aan dat hun leerlingen niet klaar zijn voor de arbeidsmarkt na hun opleiding. Wat mogelijk nog erger is, is dat de veiligheid en kwaliteit van de zorg in gedrang komt. De voorzitter van BEFEZO, Paul Cappelier, geeft aan dat het probleem ligt bij de huidige onderwijshervorming. Er zouden minder uren zorg gegeven worden, wat maakt dat er minder tijd is voor de inoefening van theoretische en praktische vaardigheden. Hij geeft aan dat de politiek, specifieker Ben Weyts en Hilde Crevits, maatregelen moeten nemen om deze negatieve tendens om te buigen. 

Misschien vraag je jezelf nu af waarom ik dit thema in mijn blog bespreek. Wel, ooit was ik psychiatrisch verpleegkundige. Was inderdaad, want die titel omvat veel meer dan een werkervaring. Ik vertoef niet langer in de zorg en voel me er, eerlijk gezegd, steeds minder mee verbonden. En toch raakt me dit, vorig jaar was ik klastitularis van leerlingen in deze opleidingen. Daarnaast stond ik ooit zelf op de plaats van deze leerlingen. 

De zorg in heel wat woonzorgcentra en andere zorgvoorzieningen draait op zorgkundigen, een soort duizendpoot in een, meestal, witte uitrusting. Daarnaast zijn deze duizendpoten een enorme aanvulling voor verpleegkundigen. Echter zien we al een tijdje dat de verantwoordelijke houding en zelfzekerheid van zorgkundigen die afstuderen verandert. Uitval en tekorten van het personeel in de zorg zijn niet te overzien, quoteringen en cijfers worden belangrijker, controles en herzieningen zorgen voor bergen administratie en van het contact met patiënten wordt steeds meer tijd afgeknabbeld. Terwijl patiëntencontact, exact, de reden is waarom mensen kiezen voor een job in de zorg. 

Tijdens mijn laatste observatie op mijn stageschool mocht ik een klas vijfdejaars, arbeidsgerichte finaliteit volgen voor een uurtje. Deze leerlingen waren voor de eerste keer op stage geweest en mogen volgens de vernieuwde leerplannen een kleine ondersteuning bieden in een eerste ervaring met patiënten. De verhalen die ik hoorde, vond ik hallucinant. Een leerling vertelde hoe ze vanaf dag drie bewoners alleen ging wassen, ze daarnaast hielp bij de maaltijd en een andere leerling vertelde met tranen in de ogen hoe ze een palliatieve bewoner had verzorgd, grotendeels alleen. Wat ik vooral voelde, was dat ze totaal niet wisten waar ze mee bezig waren, maar dat ze hun mentor niet wilden teleurstellen. Ik wist niet wat ik hoorde en voelde boosheid. Ik deelde mijn gevoelens met mijn mentor na de les. Zij gaf aan hetzelfde te voelen en hierover met de leerkrachten zorg in gesprek te gaan. 

(“Zorgen Moet Je Doen, Niet Maken” (Loesje), n.d.)

Wat ik heel erg jammer vind, is dat al deze spelers enorm hun best doen. Onze studenten, de

leerkrachten zorg, maar ook de mentoren en collega's op de werkvloer. Iedereen doet zijn best om te zorgen voor anderen. Een kwalitatieve opleiding met oog op ondersteuning en groeikansen zou moeten primeren. Daarnaast een hechte samenwerking tussen opleiding en praktijk, met duidelijke verwachtingen voor alle partijen. Helaas kan ik vandaag niet zeggen of de mensen die hervormingen maken in de zorg en het onderwijs voor de zorg, hun best doen. Ik weet niet of ze beseffen dat ze door hervormingen schade toebrengen aan al deze spelers. Ik maak me zorgen om deze alarmbel en ik hoop oprecht dat ik niet de enige ben die deze bel beluister. 

Misschien moeten we elke avond op straat applaudisseren voor meneer Weyts en mevrouw Crevits? 

Het volledige artikel vind je hier.